Ulga na złe długi w Tarczach antykryzysowych 1.0 oraz 4.0

Tarcza 4.0 przyznaje wierzycielom ponoszącym negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu epidemii COVID-19, możliwość skorzystania z ulgi na złe długi, w zakresie odliczania wierzytelności, począwszy od okresu rozliczeniowego, w którym upłynęło 30 dni od daty stanowiącej termin zapłaty określony na fakturze, rachunku lub w umowie, do okresu, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta.

Zmiany dla wierzycieli zawarte w Tarczy 4.0 w zakresie ulgi na złe długi stanowią kontynuację regulacji odnoszącej się do preferencyjnych warunków wprowadzonych dla dłużników w Tarczy 1.0.

Przepisy Tarczy 1.0 dotyczące dłużników, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji spowodowanej pandemią COVID-19, przewidują brak konieczności korekty (zwiększenia) dochodu do opodatkowania po 90 dniach od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Tarcza 1.0 oraz Tarcza 4.0 zmodyfikowały zatem przepisy dotyczące ulgi na złe długi, implementowane na grunt ustaw o podatkach dochodowych w art. 18d Ustawy o CIT i 26i Ustawy o PIT od 1 stycznia 2020 r. Od początku bieżącego roku umożliwiono wierzycielom zmniejszenie podstawy opodatkowania o uprzednio zaliczoną do przychodów wartość należności, która nie została opłacona w terminie 90 dni od daty zapłaty. Natomiast nabywcy zobowiązani zostali do zwiększenie podstawy opodatkowania. Regulacja ma zastosowanie do transakcji handlowych, których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.