23.02.2026
Krajowy podatek minimalny obejmuje podatników CIT, którzy w danym roku podatkowym ponieśli stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych lub osiągnęli niski poziom rentowności – rozumiany jako udział dochodów w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%.
W praktyce oznacza to, że w ramach rocznego rozliczenia za 2025 rok część podatników CIT będzie zobowiązana do obliczenia oraz zapłaty krajowego minimalnego podatku dochodowego. Obowiązek ten realizuje się w terminie złożenia deklaracji CIT‑8, czyli co do zasady do końca marca 2026 roku.
Regulacje w zakresie krajowego podatku minimalnego w 2025 r. nie uległy zmianom w stosunku do roku 2024 r.
Kary za niewywiązanie się z obowiązku
Niedopełnienie obowiązków związanych z podatkiem minimalnym jest traktowane tak samo jak niezłożenie lub błędne złożenie deklaracji CIT‑8. W szczególności wykazanie nieprawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego prowadzi do powstania zaległości podatkowej, naliczenia odsetek oraz może wiązać się z odpowiedzialnością karno‑skarbową.
Wyłączenia przy ustalaniu straty oraz udziału dochodów w przychodach
Ustawodawca w art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT przewidział szereg wyłączeń stosowanych przy ustalaniu straty lub udziału dochodów w przychodach na potrzeby minimalnego podatku dochodowego.
Celem tych wyłączeń jest niejako „oczyszczenie” kalkulacji z tych kategorii przychodów i kosztów, które mogłyby sztucznie zaniżać rentowność (np. wydatki inwestycyjne, opłaty i podatki sektorowe, wzrost kosztów energii, transakcje o cenach regulowanych czy niektóre koszty leasingowe). Dzięki temu ocena czy podatnik spełnia próg 2% lub wykazuje stratę, ma lepiej oddawać jego realną sytuację operacyjną.
Wśród katalogu wyłączeń znajduje się m.in. art. 24ca ust. 2 pkt 1, który stanowi, że dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.
Art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT – wątpliwości interpretacyjne
Na tle powyższego przepisu pojawiły się ostatnio w praktyce istotne wątpliwości. Zostały one dodatkowo wzmocnione przez niekorzystną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 maja 2025 r., nr 0114‑KDIP2‑2.4010.134.2025.1.SP/IN.
W interpretacji tej organ wskazał, że na potrzeby obliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, podatnik nie powinien wyłączać z kalkulacji odpisów amortyzacyjnych od własnych środków trwałych. Innymi słowy, zdaniem Dyrektora KIS podatnik nie może pomniejszyć ogólnej wartości kosztów uzyskania przychodów o odpisy amortyzacyjne od posiadanych (własnych) środków trwałych, nawet jeśli to właśnie one w znaczącym stopniu obciążają wynik operacyjny.
W ocenie organu możliwość dokonania wyłączenia dotyczy jedynie sytuacji, w których odpisy amortyzacyjne odnoszą się do środków trwałych będących przedmiotem leasingu finansowego. Dyrektor KIS, odwołując się do brzmienia art. 24ca ust. 2 pkt 1, stwierdził, że skoro przepis wprost obejmuje wyłączeniem jedynie koszty związane ze środkami trwałymi wykorzystywanymi na podstawie umowy leasingu określonej w art. 17a pkt 1, to wyłączenie nie może być rozszerzane na odpisy amortyzacyjne od środków trwałych będących własnością podatnika.
Stanowisko WSA w Warszawie wobec interpretacji Dyrektora KIS
W prawomocnym wyroku z dnia 24 października 2025 r., sygn. III SA/Wa 1520/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie zakwestionował stanowisko Dyrektora KIS.
Sąd uznał, że organ błędnie odczytał art. 24ca ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, ograniczając zakres jego zastosowania wyłącznie do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych używanych na podstawie leasingu finansowego.
WSA podkreślił, że już sama literalna wykładnia przepisu wskazuje, iż wyłączeniu podlegają zarówno koszty (w tym amortyzacja) związane z nabyciem, wytworzeniem lub ulepszeniem własnych środków trwałych, jak i koszty dotyczące środków trwałych wykorzystywanych na podstawie umowy leasingu. Kluczowe znaczenie ma tutaj spójnik „lub”, który, obejmuje dwie odrębne grupy przypadków.
Sąd zwrócił też uwagę, że leasing finansowy w ogóle nie mieści się w kategorii „kosztów nabycia, wytworzenia lub ulepszenia”, dlatego nie może być traktowany jako jedyne dopuszczalne wyłączenie. Co więcej, analiza celowościowa potwierdza, że wyłączenie miało chronić podatników o niskiej rentowności spowodowanej inwestycjami lub specyfiką branży, a nie zawężać preferencję wyłącznie do leasingu.
W konsekwencji WSA uznał interpretację za nieprawidłową i ją uchylił, wskazując, że podatnik ma prawo wyłączyć z kalkulacji wskaźnika dochodowości również odpisy amortyzacyjne od własnych środków trwałych.
Zapraszamy do współpracy
Tym Państwu, którzy mają jakiekolwiek wątpliwości w zakresie stosowania przepisów o krajowym podatku minimalnym, proponujemy kompleksowe wsparcie w:
- ustaleniu, czy obejmują Państwa wyłączenia podmiotowe lub przedmiotowe z obowiązku rozliczenia się z podatku minimalnego,
- obliczeniu wskaźnika rentowności,
- kalkulacji podatku minimalnego,
- wyborze najkorzystniejszej metody jego rozliczenia.
Jeśli mają Państwo pytania lub potrzebują wsparcia w tym zakresie – zachęcamy do kontaktu.
